Marokko verzekerde zich van een plaats in de knock-outfase dankzij de terugkeer van Achraf Hakimi en het feit dat Brahim Díaz een gewoonte voortzette die zijn handelsmerk is geworden, ondanks een late spanningsopbouw die de avond dreigde te bederven.
Het beslissende moment kwam nadat Hakimi weer in de opstelling stond, wat Marokko balans en snelheid aan de rechterkant gaf terwijl zij vroeg in de wedstrijd de controle probeerden te nemen.
Díaz leverde vervolgens opnieuw een prestatie door te scoren op een manier die inmiddels op zijn “hobby” begint te lijken bij Marokko, waardoor het team op koers bleef voor het benodigde resultaat om door te gaan.
Maar de slotminuten brachten echte spanning, waarbij Marokko diep moest verdedigen terwijl de tegenstander alles naar voren gooide, wat het soort “dodentijd”-angst creëerde die teams in grote toernooien vaak achtervolgt.
Marokko hield stand om de wedstrijd uit te spelen en de kwalificatie te bevestigen, waarbij het optreden onder druk de waarde van Hakimi's aanwezigheid en de groeiende invloed van Díaz in beslissende momenten onderstreepte.
