Marokko bleef achter met een gebroken hart in Rabat toen een dramatisch Panenka-moment de avond volledig veranderde, wat vreugde bracht voor Baraj en tranen voor de thuisploeg in een finale die nog jarenlang zal worden herinnerd.
De wedstrijd kwam langzaam op gang, waarbij Marokko vooruit drong en vroeg probeerde te scoren voor hun eigen fans, terwijl hun tegenstanders compact bleven en uit waren op counteraanvallen. Naarmate de minuten verstreken, nam de spanning in het stadion alleen maar toe, vooral wanneer vrije trappen en snelle counters aan beide kanten halve kansen creëerden.
Na de rust ging de wedstrijd meer open. Marokko verhoogde het tempo en nam meer risico's, waardoor de bezoekers dieper werden gedwongen, maar de laatste pass en de afwerking waren niet volledig in overeenstemming met de druk die ze uitoefenden. De bezoekers wachtten intussen op hun moment en bleven kalm wanneer Marokko dreigde.
Toen kwam het bepalende incident. Een strafschopbeslissing leidde tot een scène die onmiddellijk emoties op het veld en op de tribunes verdeelde. Onder druk werd gekozen voor een gedurfde Panenka, een actie die van iemand een held kan maken of om de verkeerde redenen de krantenkoppen kan halen.
Deze keer brak de Panenka-wending Marokko het hart. Terwijl Baraj uitbundig vierde, stond de thuisploeg verbijsterd, en het contrast was duidelijk: aan de ene kant vreugde, aan de andere kant tranen, toen Marokko's avond op de wreedst mogelijke manier vervloog.
Marokko probeerde in de slotminuten nog te reageren, gooide alles vooruit en zocht naar een late redding, maar de schade was al aangericht. Het eindsignaal bevestigde een pijnlijke uitschakeling voor de thuisploeg, waarbij de beslissende strafschop Rabat in stilte achterliet en de tegenstander een beroemde overwinning vierde.
