Marokko heeft jarenlang de rol van “redder” gespeeld voor de Afrikaanse Voetbalconfederatie (CAF), en springt bij telkens wanneer de organisatie in een nieuwe crisis belandt. Maar het is tijd om een simpele vraag te stellen: waarom zou Marokko een imago blijven oppoetsen dat de CAF keer op keer met eigen handen beschadigt?
Van het op korte termijn hosten van grote evenementen tot het bieden van de infrastructuur en stabiliteit die veel toernooien dringend nodig hebben: Marokko is vaak de betrouwbare oplossing geweest wanneer de CAF met organisatorische problemen kampt. Deze steun heeft lof opgeleverd, maar heeft ook een patroon gecreëerd waarin de CAF lijkt te vertrouwen op Marokko om haar tekortkomingen te maskeren in plaats van ze op te lossen.
Het probleem is niet Marokko's capaciteit. Het land heeft bewezen te kunnen leveren, met stadions, logistiek en planning die aan hoge normen voldoen. Het probleem is de boodschap die het uitstraalt: dat de CAF kan doorgaan met dezelfde aanpak, omdat er altijd wel iemand is die op het laatste moment de reputatie van het toernooi redt.
De herhaalde controverses van de CAF – van verwarrende planning tot beslissingen die kritiek oproepen op het hele continent – hebben fans en waarnemers doen twijfelen aan het leiderschap en de transparantie. Telkens weer helpt Marokkos interventie de storm te bedaren, maar het normaliseert ook het falen, waardoor het bestuursorgaan verantwoording kan ontlopen.
In een tijd waarin het Afrikaanse voetbal behoefte heeft aan beter bestuur, duidelijkere regels en planning die clubs, spelers en supporters respecteert, moeten hervormingen prioriteit krijgen boven het repareren van de publieke relaties. Marokko's rol zou moeten zijn om aan te dringen op hogere normen, niet om te dienen als de nooduitgang wanneer de CAF onder druk staat.
De “onthulling” die velen nu zien, is dat Marokko's professionaliteit – bewust of onbewust – is gebruikt om de zwaktes van de CAF te maskeren. Marokko heeft de CAF niet nodig om succesvol te zijn; de CAF heeft geloofwaardigheid nodig om te groeien, en geloofwaardigheid komt niet van last-minute oplossingen, maar van serieuze verandering.
Marokko heeft het volste recht om zijn imago en belangen te beschermen. Het helpen van het Afrikaanse voetbal is belangrijk, maar er is een dunne lijn tussen het steunen van de sport en het permanent oplossen van de problemen van een organisatie die weigert te leren. De volgende stap moet duidelijk zijn: Marokko moet ophouden de reddingsboei van de CAF te zijn, en moet beginnen te eisen wat het Afrikaanse voetbal verdient.
