Nico Paz begint steeds meer te lijken op het type linksbenige spelmaker die wedstrijden op het grootste podium kan bepalen, en Argentinië heeft mogelijk een nieuw WK-wapen gevonden in de 20-jarige middenvelder van Como.
De vergelijkingen met James Rodríguez zijn makkelijk te begrijpen. Net als de Colombiaan in 2014, kan Paz door krappe ruimtes glijden, passes vinden die anderen niet zien en de bal zuiver van afstand raken. Hij speelt met de kalmte van een doorgewinterde professional, maar met de honger van een jongeling die op zijn moment jaagt.
Wat zijn opkomst nog interessanter maakt, is waar deze heeft plaatsgevonden. Paz heeft zijn naam opgebouwd bij Como, en gebruikt dit platform om te tonen dat hij verantwoordelijkheid aankan, het tempo kan dicteren en eindproduct kan leveren. Het is het type gestage groei dat vaak wordt genegeerd totdat een groot toernooi arriveert en een speler plotseling krantenkoppen wordt.
De selectie van Argentinië zit nog steeds vol wereldklasse talent, maar Paz biedt iets anders: een natuurlijke creatieve speler die tussen de linies kan opereren, slimme ruimtes kan opzoeken en het middenveld met de aanval kan verbinden zonder het spel te vertragen. Dat profiel is waardevol in krappe internationale wedstrijden, waar één pass of één schot alles kan beslissen.
Zijn linkervoet is de duidelijke uitschieter. Of hij nu een voorzet in de zestienmeterbocht buigt, een steekpass geeft of van afstand een schot prepareert, Paz heeft de techniek om teams die diep staan pijn te doen. Hij ontvangt de bal ook comfortabel onder druk, opent zijn lichaam snel en speelt vooruit, wat past bij het ritme dat Argentinië vaak probeert op te leggen.
Een ander aantrekkelijk aspect is zijn veelzijdigheid. Paz kan spelen als nummer 10, naar de flank uitwijken om overtallen te creëren, of iets dieper zakken om te helpen de bal uit te spelen. Die flexibiliteit geeft de technische staf opties, vooral als wedstrijden een vormverandering of een directere route naar het doel vereisen.
Natuurlijk wacht het WK niet tot speleren erin groeien. Het beloont degenen die direct kunnen leveren, en daar doet de vergelijking met Rodríguez er echt toe. Als Paz zijn clubvorm meeneemt naar het internationale toneel, heeft hij de middelen om een van de doorbraakverhalen van het toernooi te worden.
Argentinië heeft door de jaren heen geleerd dat winnen op een WK vaak neerkomt op diepte en momenten. Van Paz wordt niet gevraagd het team te dragen, maar hij lijkt in staat om die beslissende flitsen te leveren die nipte wedstrijden in jouw voordeel doen keren.
Als hij zich blijft ontwikkelen zoals hij dat bij Como heeft gedaan, wees dan niet verbaasd als Nico Paz aankomt op het WK als een opkomende naam en vertrekt als een van de spelers waar iedereen over praat.
