Manchester United wordt aangeraden om te steunen op vertrouwde figuren zoals Ole Gunnar Solskjær en Darren Fletcher terwijl INEOS de club hervormt, met het argument dat betrouwbare “oud-spelers” kunnen helpen het schip te stabiliseren tijdens het bewind van Ruben Amorim.
De opvatting is dat de nieuwe structuur van United onder INEOS steeds rigider wordt, en dat topvoetbaloperatoren niet graag in een omgeving werken waar de macht strikt van bovenaf wordt gecontroleerd. Tegen die achtergrond is gesuggereerd dat een beroep doen op gerespecteerde oud-spelers en langdurig personeel kan helpen om “wonden te helen” en een gevoel van eenheid achter de schermen te herstellen.
Solskjær en Fletcher worden naar voren geschoven als voorbeelden van mensen die de verwachtingen en cultuur van de club begrijpen, en die ook ervaring hebben met moderne topstructuren. De boodschap is niet dat sentiment de besluitvorming moet sturen, maar dat United een cruciaal ingrediënt riskeert te verliezen als ze te veel verbindingen met wat de club traditioneel was, doorsnijden.
Het betoog stelt dat het INEOS-tijdperk de dynamiek op Old Trafford al heeft veranderd en dat het managen van die veranderingen even belangrijk is als het voetbal zelf. Er wordt beweerd dat de identiteit van United is beschadigd door recente turbulentie, en dat de juiste interne stemmen relaties kunnen helpen herstellen en het gevoel van verdeeldheid kunnen verminderen.
Michael Carrick wordt ook genoemd als een andere oud-United-figuur die in het management is gebleven en waarde zou kunnen bieden omdat hij de druk begrijpt die komt kijken bij het werken voor de club.
Er is ook een duidelijke waarschuwing dat, als United de allerbeste mensen in sleutelrollen wil, ze hen daadwerkelijke autoriteit moeten bieden in plaats van hen te vragen binnen strakke grenzen te opereren. De suggestie is dat het combineren van de controle van INEOS met invloedrijke club ’dienaren“ een gezondere balans zou kunnen creëren terwijl Amorim momentum probeert op te bouwen.
