“Blue Moon” is het geluid geworden van Manchester City-wedstrijddagen, gespeeld wanneer de teams het veld betreden in het Etihad Stadium en gezongen door supporters op de tribunes. In de loop der tijd is het uitgegroeid tot het bekendste clublied, nauw verbonden met de moderne identiteit van City en de sfeer rond thuiswedstrijden.
Het lied zelf is niet geschreven voor Manchester City. “Blue Moon” Het is een klassieke populaire melodie, voor het eerst gepubliceerd in 1934, met muziek van Richard Rodgers en tekst van Lorenz Hart. Het is sindsdien uitgevoerd door vele artiesten gedurende decennia en blijft een van de meest herkende liedjes in de Engelstalige muziek.
City-aanhangers namen “Blue Moon” het over als een tribune-lied en uiteindelijk werd het de opmarsmuziek van de club. Het is nu een essentieel onderdeel van de voorwedstrijdroutine in het Etihad, waarbij fans vaak meezingen wanneer de openingsregels door het stadion galmen voor de aftrap.
De tekst is opgebouwd rond een eenvoudig thema: eenzaamheid die leidt tot plotselinge hoop en geluk wanneer de liefde arriveert. Gezongen als een voetballied is die boodschap omarmd door City-fans, die het hebben veranderd in een symbool van loyaliteit door moeilijke tijden en geloof wanneer het lot verandert.
De veelgebruikte tekst luidt:
Blue moon, je zag me alleen staan
Zonder een droom in mijn hart
Zonder een liefde van mijn eigen
Blue moon, je wist precies waar ik voor kwam
Je hoorde me een gebed zeggen voor
Iemand waar ik echt om kon geven
En toen verscheen er plotseling voor me
De enige die mijn armen ooit zullen vasthouden
Ik hoorde iemand fluisteren: ‘Wees alsjeblieft verliefd op me’
En toen ik keek, had de maan
